fundacja-karpowicz.org

(…)  tekstualność relacji będzie bardzo różna zależnie od tego, czy pojawi się ona jako notka w kronice wypadków, czy jako wiersz, czy też w postaci hipertekstu. Znana jest transkrypcja notatki o wypadku dokonana przez Jeana Cohena: Wczoraj na Drodze Krajowej numer siedem Samochód Jadący sto na godzinę wpadł Na platana Czterech jego pasażerów poniosło Śmierć. Od razu widać, że układ tekstu – [...]

Grecki kontekst mitologiczny uzupełnia litewskie dane i pozwala lepiej zrozumieć ich znaczenie: podczas “miodowego miesiąca”, młoda mężatka, która jest nymphe naraża się na nieuchronne niebezpieczeństwo przekształcenia się z pszczoły w trutnia (kephen), czy w przeciwieństwo pszczoły, mięsożernego, dzikiego, zdolnego do wszelkich ekscesów, pożerającego miód, pragnącego wytarzać się w “miodzie trutnia”, tą nazwą Platon określał wszystkie [...]

Ten okres, określany zapożyczoną nazwą “miodowego miesiąca”, jest krótki, ale szczególnie znaczący: to czas przejścia, w trakcie którego młoda mężatka opuściwszy pod wpływem uwodzicielskiego Bubilasa dom rodzinny, musi spędzić kilka dni pod opieką Austėji, uosabiającej ideał gospodyni domu, praktykującej umiar i przyjmującej na siebie odpowiedzialność. Na planie obrzędowym okres ten rozpoczyna się ceremonią powitania młodych małżonków: [...]

Ceremonia weselna zawiera inny epizod, który wydaje się interesujący, odbywa się najczęściej po nałożeniu nuometas, niekiedy tuż przed nałożeniem korony i jest dość obficie poświadczony w litewskiej części Prus Wschodnich, której świadectwa są cenne z względu na ich bezsprzeczną archaiczność. Charakteryzując się spożyciem napoju nazywanego “łzy marti”, czy nawet “krew marti“: o północy, po zdjęciu [...]

Według Lkž [Lietuvių kalbos žodynas - "Słownik języka litewskiego", przyp. red.] użycie słowa marti [oznacza]: a) Marti nazywa się dziewczynę dość dojrzałą do małżeństwa, przyszłą żonę: Moja córka dorosła i stała się marti, ruta zakwitnie tworząc pąki. b) Marti nazywa się również ledwo poślubioną dziewczynę, która spędza pierwsze dni w domu męża, gdzie jest jeszcze traktowana jak gość: Twój [...]

Krew miesięczna jest groźną trucizną, pozbawia nasiona płodności, niszczy kwiaty i trawy, powoduje opadanie owoców z drzew, stępia brzytwy, zabija pszczoły, zamienia wino w ocet, warzy mleko. Jeżeli menstruacja przypada w momencie zaćmienia Słońca lub Księżyca, zło, jakie sprowadza, jest nie do naprawienia. Pliniusz Starszy, Historia naturalna, [cyt. za:] M. Karpiński, Najstarszy zawód świata. Historia [...]

Pisarz mógłby uznać się za całkowicie zaangażowanego wtedy, gdyby jego wolność poetycka mieściła się wewnątrz kondycji słownej, której granice byłyby granicami społeczeństwa, a nie jakiejś konwencji czy publiczności: inaczej zaangażowanie zawsze pozostanie tylko nominalne, będzie mogło zapewnić zbawienie sumienia, ale nie podstawę działania. Nie istnieje myśl bez języka i dlatego forma jest pierwszą i ostatnią [...]

A poza murami tych wesołych, a jakże smutnych domków wymieńmy parę wyspecjalizowanych grup z niższych rejonów społecznych, które stanowiły podaż erotyczną Wiecznego Miasta. Więc były to dorides, oferujące swoje wdzięki, stojąc nago w otwartych drzwiach. Były też lupae (wilczyce) wabiące klientelę wilczym wyciem z ciemności (nie zapominajmy, że bliźniaków założycieli miasta wykarmiła właśnie wilczyca). Były [...]

Pierwszym podstawowym zadaniem człowieka, który mówi, jest upewnienie się, że przekazywany tekst słowny jest przez odbiorcę słyszany i rozumiany. Zbyt częste używanie wyrazów obcego pochodzenia bądź wyrazów, których znaczenia nie rozumiemy, jest bezcelowe, sztuczne i pretensjonalne. Oto przykład: Definitywnie unieważniam ów szkorbut szmirażujący majestat autorytatywnych prywilegii przez asumpt demolujący pakt samorządnej egzekucji. Jak pan mógł [...]

Nie jesteśmy ekshibicjonistami. Bokserki zdejmujemy tylko w sypialni. Slipy, majtki, figi, stringi, kalesony, rajtuzy – nie istnieją. Jest tylko bielizna. Co rymuje się z golizna, więc tak naprawdę to nic nie ma. Nie chcemy obnażać naszych dup. Chcemy się dupić.

Dzięki pisarzowi rozkoszy (i jego czytelnikowi) otwiera się tekst niemożliwy. Po tamtej stronie przyjemności i krytyki, p ó k i   i n n y   t e k s t   r o z k o s z y   n i e   p r z e b i j e   s i ę   n a    d [...]

O ile moja namiętność do aktu zrodziła się w jednej chwili,  tyle jej wyciszenie trwało bardzo długo! Raz odkrywszy nieporównywalny czar Wiecznej Kobiecości, nie mogłem o nich zapomnieć. Nie potrafiłem już patrzeć na wchodzącą po hotelowych schodach elegantkę, żeby nie rozbierać jej wzrokiem. Ujrzana przelotnie łydka wywoływała poty, a widok biustu przyprawiał o gorączkę! Całą twarz [...]

Różnię się od Błońskiego, Pieszczachowicza, Mętraka na pewno. Jestem nie krytyk, ale pisarz.

Nie odnosisz niekiedy wrażenia, że twój układ odniesień ma nieco marginesowy charakter? Albo inaczej: czy nie odnosisz wrażenia, że jest on z trudnością akceptowany przez mainstream literacki w Polsce? A skoro przy tym jesteśmy, jaki jest twój stosunek do tego ostatniego, czujesz się jego częścią?

– Niech żyje 1 Maj!

Otwieramy listy.

Czy poeta ma jakieś obowiązki? Obowiązki wobec kogoś? Kogo? Czy poeta coś musi? Co musi, jeśli musi? Czy fakt bycia poetą, do czegoś go zobowiązuje? Do czego? Ktoś nałożył na niego jakieś zobowiązania? Kto nałożył na niego jakieś zobowiązania? Sam podpisał na siebie wyrok? Podpisał lojalkę? To przymus, czy imperatyw twórczy? A może osobiste zobowiązanie? [...]

XVIII Serce kobiety cnotliwej jest o jedną strunę bogatsze lub uboższe niż serce innych kobiet: zależnie od tego zasługuje ona na bezgraniczny podziw lub na politowanie.

W nocy z piątku na sobotę zmarł Feliks Przybylak, poeta, tłumacz. Pogrzeb odbędzie się 2 czerwca. O godz 12.00 Msza Święta w kościele św. Wawrzyńca (ul. Bujwida 51, Wrocław), o godz. 13.00 ceremonia pogrzebowa na przykościelnym cmentarzu. Bliskim składamy kondolencje.

Drugie życie Wczesną wiosną wylała Warta. Woda wzbierała każdego dnia. I każdego dnia jadąc mostem Królowej Jadwigi obserwowałem jak zajmuje coraz większe terytorium. Najpierw przejęła kontrolę nad przystanią kajaków, portem barek i łąką. W następnych dniach zaczęła podchodzić pod skarpę Osiedla Młodych z jednej strony i pomarańczową stację ESSO z drugiej. Wciąż trwa oblężenie wody. Ojcowie miasta wydali maski, butle tlenowe i płetwy. Podwodne promy kursują [...]

Akt seksualny jest źródłem niepokoju nie dlatego, że miałby się wiązać ze złem – zagraża on stosunkowi jednostki do siebie samej i jej konstytucji jako podmiotu moralnego: gdy przestaje zachowywać umiar i godziwą dystrybucję, powoduje rozpętanie niepodległych woli sił, osłabienie energii i śmierć bez godnego potomstwa. Michel Foucault, Historia seksualności, przeł. Tadeusz Konendant, Czytelnik, Warszawa 2000.

Pijemy. Mówię: - Jakie cudowne piwo.

Duża woda

płodne dni marzec – plaga nocnych deszczy i odra podnosi się jak przegotowane mleko a miasto zdaje się być kożuchem na usługach tej ciemnej mazi – o jakże

Jestem stamtąd W nocy wylewa Odra. Woda zmywa śluzy w zupełnej ciszy, wychodzi na ulice i podmywa konstrukcje mrówek, zabiera kokony na liściach.

Powódź

W Paryżu wybudowano na rzece most.

- W pół drogi dokąd? - W pół drogi do zamienienia się w rower – odparł sierżant. - Pański wywód jest na pewno wytworem wiedzy, bo nie rozumiem z niego ani słowa. - Nie studiował pan nigdy w młodym wieku atomistyki? – spytał sierżant, rzucając mi badawcze, zaskoczone spojrzenie. - Nie – odparłem. - To bardzo poważne niedopatrzenie, ale i [...]

Krytyk i minister - Co sądzicie o nowej powieści Zbysława Szproty? – spytał minister. - Nową powieść Zbysława Szproty uważam za dobrą, ministrze – odpowiedział krytyk. Minister pokręcił głową. - W pewnym sensie dobrą – poprawił się krytyk. Minister pokręcił głową. - W pewnym sensie dobrą, to znaczy dobrą dla wąskiej grupy kawiarnianych intelektualistów. Minister pokręcił głową. - Raczej dla publiczności o niewybrednym [...]